Review Campagnolo Zonda: de trainingswielen die je prima kunt gebruiken voor wedstrijden

Review Campagnolo Zonda: de trainingswielen die je prima kunt gebruiken voor wedstrijden

Licht, stijf, robuust en verkrijgbaar voor een (relatief) zacht prijsje; Zonda is niet voor niets de bestseller onder Campagnolo’s aluminium wielsets. Ik onderwierp de wielen aan een duurtest. Of het de ideale wielen zijn om je fiets mee te pimpen? Nee. Leveren ze de prestaties om trainingsritten én wedstrijden mee te rijden? Ja!

Bram de Vrind
De Fietsjournalist

Bram de Vrind

De Fietsjournalist

Bij de naam Campagnolo denk ik aan vakmanschap, passie en strak Italiaans design. Het gaat immers om de fabrikant die derailleurs met carbon maakt en shifters met gaatjes erin ontwerpt om het gewicht te verlagen.

Campagnolo Zonda

Maar van het design van de Campagnolo Zonda wielen val ik niet stijl achterover als ik ze uit de doos haal. De wielen hebben een klassieke aluminium remrand en matzwarte velgen met logo’s die er in de vorm van stickers zijn opgeplakt. Dat geeft ze een nogal basic uitstraling. De looks worden dan weer opgehaald met de iets grotere velghoogte achter (27 mm) dan voor (24 mm) en het bijzondere 2:1 spaakpatroon in het achterwiel. Daarover later meer.

Prijs/kwaliteit

Voor het pimpen van je fiets kun je wellicht beter kiezen voor een andere wielset. Maar als het je te doen is om prijs/kwaliteit, wordt Campagnolo Zonda interessant. De wielset is zeer geliefd als trainingsset en niet voor niets één van Campagnolo’s bestsellers op het gebied van aluminium wielsets.

Laten we op z’n Hollands beginnen met de prijs. Campagnolo hanteert een adviesprijs van 492,43 euro, maar bij zaken als Mantel zijn de wielen al voor 369 euro verkrijgbaar.

1550 gram

Daarvoor heb je een wielset die zowel robuust, stijf als licht is. De wielen hebben aerodynamische platte spaken van roestvrij staal. Het voorwiel telt 16 spaken die radiaal zijn gespaakt. Het achterwiel telt 21 spaken die zijn gespaakt volgens het 2:1 patroon. Dat houdt in dat aan de rechterzijde van het wiel (bij je cassette) twee keer zoveel spaken zitten als aan de linkerzijde, wat zorgt voor een betere balans en extra stijfheid. Met slechts 1550 gram is de wielset bijna even zwaar als mijn carbon wielset die ruim het dubbele kostte.

Het velgbed is in de nieuwste versie verbreed tot 17 millimeter, zodat je er bredere banden op kunt monteren. De wielen worden met de hand gemaakt en uitgebreid gecheckt met elektronische instrumenten om maximale betrouwbaarheid te garanderen. De wielset is verkrijgbaar met body geschikt voor Campagnolo of Shimano/SRAM. Er is ook een discversie op de markt.

Campagnolo Zonda in de praktijk

Tijd om de weg op te gaan. Al tijdens de eerste testrit in de Limburgse heuvels wordt duidelijk dat het niet om zomaar een trainingssetje gaat. Wat voelen de wielen stijf aan! Als ik het eerste klimmetje uit het zadel ga, schiet mijn fiets vooruit. In afdalingen heb ik dankzij de aluminium remrand meer remkracht dan bij mijn carbonwielen. De wielen laten zich strak door de bochten sturen; geen gezwabber zoals met basic huis-tuin-en-keuken wielen.

Gedurende het seizoen wissel ik de Zonda’s af met mijn carbonwielset met halfhoge velgen. De wielen bewijzen zich niet alleen als trainingswielset, maar ook als klimwielset voor cyclosportieven. Tijdens de Tour des Stations (220 km, 7000 hoogtemeters) in Zwitserland steek ik de Zonda’s, zodat ik harder kan remmen in de afdalingen. Het aerodynamische voordeel van hoge velgen is in de bergen gering. Ook de succesvol verlopen GFNY Deutschland (160 km, 2600 hm, 8ste algemeen!), reed ik met de Zonda’s.

Pekelritten

Met lichte tegenzin steek ik de wielen in mijn trainingsfiets om er in de winter mee te rijden. Ik vind het eigenlijk zonde om deze mooie set door weer en wind, tijdens regen- en pekelritten te gebruiken, maar wil mijn carbonwielen sparen. Ik heb inmiddels zo’n 5000 kilometer met de wielset gereden en heb er afgezien van regulier onderhoud geen omkijken naar gehad. Ik heb speling op het achterwiel verholpen door het boutje bij de as aan te draaien.

Over deze blog

Van Campagnolo heb ik de Zonda wielset ontvangen voor een review. Zoals bij alle reviews op defietsjournalist.nl geeft de tekst mijn persoonlijke mening over het product weer en zijn er vooraf geen afspraken met de fabrikant gemaakt over de inhoud. 

Conclusie

Met Campagnolo Zonda heb je een robuuste en stijve wielset voor een scherpe prijs, die met een gewicht van slechts 1550 gram de high end modellen benadert. Als je je fiets wilt pimpen, kun je beter voor een andere (lees: duurdere wielset) gaan. Maar dat is mijn mening. Over smaak valt niet te twisten!

Zo maak je foto’s waarop je racefiets uit zichzelf rechtop lijkt te staan

Zo maak je foto’s waarop je racefiets uit zichzelf rechtop lijkt te staan

Laatst plaatste ik foto’s van mijn nieuwe racefiets die uit zichzelf rechtop lijkt te blijven staan. Een volger stelde de vraag: hoe doe je dat? In deze blog leg ik je haarfijn uit hoe, door middel van een simpele truc.
Bram de Vrind
De Fietsjournalist

Bram de Vrind

De Fietsjournalist

Je ziet ze wellicht regelmatig in de fietsbladen, op websites, je Instagram- of Facebook-feeds voorbij komen: foto’s waarop het lijkt alsof een racefiets uit zichzelf rechtop blijft staan. Niet is natuurlijk minder waar. Fotografen maken gebruik van een even simpele als doeltreffende truc.

Photoshop

Er zijn verschillende ingewikkelde manieren om dit effect voor elkaar te krijgen. Denk aan nabewerking in Photoshop en andere trucage. Maar voor de simpelste manier heb je eigenlijk slechts een assistent nodig en een camera (smartphonecamera is voldoende).

Het verhaal achter deze foto van mijn racefiets

Bovenstaande foto heb ik met hulp van mijn vriendin Esther op de Oude Kruisberg in Ronse (Vlaamse Ardennen) gemaakt. Ik had mijn nieuwe fiets meegenomen op fietsweekend en vond de kasseien van deze bekende helling een mooi decor om de fiets in te fotograferen.

Hoe ben ik te werk gegaan? Ik koos een standpunt en kader, terwijl Esther de fiets vasthield bij het achterwiel. Ik stelde de camera in op een lekker groot diafragma, zodat de achtergrond vaag werd en mijn racefiets er nog beter uitspringt. Ik zoomde ook in op de fiets, zodat alleen de fiets in het kader valt.

Grote truc

Toen was het tijd voor de grote truc. Op mijn commando liet Esther de fiets 1 seconde los en drukte ik af voordat ze de fiets weer vastpakte. Anders viel ‘ie natuurlijk om.

Zo bereik je het effect waarin het lijkt alsof de fiets uit zichzelf rechtop blijft staan. In feite fotografeer je het moment voordat de fiets omvalt. Let wel: op dagen met veel wind kan je fiets sneller omvallen en is het wellicht verstandig om een rustiger dag te kiezen voor het maken van foto’s van je racefiets.

Je volgt dus de volgende stappen voor het maken van foto’s van je racefiets met deze truc:

  1. Vraag iemand om je racefiets bij het achterwiel vast te houden. Kies bij voorkeur een rustige plek, zoals een park of landweg.
  2. Stel je camera scherp op de racefiets en laat zoveel mogelijk van de omgeving weg.
  3. Zorg ervoor dat je ‘assistent’ op jouw commando de fiets loslaat (aftellen helpt).
  4. Druk af!
  5. Zorg ervoor dat je assistent de fiets op tijd vastpakt, voordat de fiets valt.
  6. Als alles goed gaat heeft je fiets geen schade en heb jij een gave foto!

Je kunt dit ook alleen doen, met behulp van een statief, fietssteun en de zelfontspanner, maar dat vergt wat meer van je timing en moeite. Je zet de camera dan op een statief en stelt scherp op de fiets die in de fietssteun staat. Je drukt af en rent naar je fiets om de standaard weg te schuiven en met een hand het achterwiel vast te pakken. Vlak voordat de zelfontspanner afgaat, laat je het achterwiel 1 seconde los, waarna de camera een foto neemt.

Review Ravemen TR50: slank achterlicht voor avond- én dagritten

Review Ravemen TR50: slank achterlicht voor avond- én dagritten

Met twee lichtstrips die zorgen voor een wijde lichtbundel, heb je met de Ravemen TR50 een prima achterlicht voor avond- én dagritten. Je kunt hem ook op je zadel(tas) clippen. Het touch pad voor het aanpassen van de lichtsterkte werkt niet lekker met handschoenen.

Bram de Vrind
De Fietsjournalist

Bram de Vrind

De Fietsjournalist

In de markt van de fietslampen is ‘daylight visibility’ de trend. Lampjes worden ook gebruikt voor extra zichtbaarheid overdag in het verkeer. In de wintermaanden gebruik ik regelmatig lampjes bij ritten aan het eind van de middag. Een fel knipperend achterlicht geeft een veiliger gevoel en ik heb de indruk dat automobilisten verder uitwijken met passeren.

Ravemen TR50

Lampjesfabrikant Ravemen uit Hong Kong sluit aan op die trend. Met de TR50 hebben ze een achterlicht ontwikkeld dat je zowel ‘s avonds als overdag kunt gebruiken. Het ontwerp is opvallend slank, de TR50 weegt dan ook slechts 41 gram. De lamp heeft twee rijen met ‘hoog efficiënte COB LED’s’ die maximaal 50 lumen produceren. Dat is wat minder fel dan de ‘politielichten’ van fabrikanten als Lezyne, maar fel genoeg voor goede daylight visibility. De speciaal ontworpen lens vergroot de zichtbaarheid van achter- en zijkant van de lamp.

De TR50 heeft vijf verschillende standen

1. Fel knipperend: 50 lumen, 4 uur batterijduur
2. Pulse flashing: 10 lumen, 18 uur
3. Rapid flashing: 10 lumen, 25 uur
4. Ononderbroken middensterkte: 30 lumen, 2,7 uur
5. Ononderbroken lage sterkte: 10 lumen, 7,6 uur

Touch pad 

Je schakelt niet met een ouderwets knopje tussen de standen, maar gebruikt een touch pad bovenop de lamp. Het lampje heeft een clip, zodat je hem eenvoudig los aan je (zadel)tas kunt monteren. Je bevestigt het lampje aan je fiets met een elastiek en een speciale quick release houder. Voor fietsen met een aero zadelpen wordt een verlengstuk meegeleverd. Opladen gaat via de USB-poort.

De lamp is plensdicht (IP-x4), wat betekent dat hij tegen regen moet kunnen. Voor mij is dat een belangrijk punt, aangezien in de winter ook met nat weer fiets en verschillende achterlampjes heb moeten weggooien wegens vochtschade.

Nooit lege batterijen

Ik heb de lamp tijdens de koude en ook natte januari- en februarimaanden getest. Met het koppelstukje dat ik op de houder heb geplakt, is het lampje prima te bevestigen aan mijn aero zadelpen. Het lampje klikt wel stroef in de houder. De lichtsterkte en de verschillende standen werken prima bij ritten in de middag en in het donker. Over de batterijduur heb ik niets te klagen: ik heb tot 3 uur met het lampje gefietst en nooit kwam ik met lege batterijen thuis.

Extra waterdichte behuizing

De eerste watertests heeft de lamp goed doorstaan. Hij ‘overleefde’ drie uur op de crosser in de modder en regen en gaf geen kick tijdens een druilerige rit van 100 kilometer langs de Maas. De fabrikant heeft het rubber voor de usb-poort slim boven de houder geplaatst, zodat deze niet continu aan de spray van je banden wordt blootgesteld. Maar gezien het vele water dat je achterlicht moet verdragen in de regen, vind ik een extra waterdichte behuizing toch prettiger.

Het touch pad voor het aanpassen van de lichtsterkte werkte niet helemaal lekker. Het reageerde niet bij bediening met mijn winterhandschoenen. In de regen versprong de lamp doordat er waterdruppels op het touch pad kwamen. Zo’n touch pad lijkt mij een prima oplossing in de zomer en bij droog, maar in winterse omstandigheden gebruik ik liever een ouderwets knopje.

Mooi slank achterlicht

De Ravemen TR50 is in mijn optiek een mooi slank achterlicht tegen een prima prijs. De batterijduur is goed en de lichtsterkte voldoende voor goede zichtbaarheid in de avond en overdag. Het touch pad werkte niet lekker en ook de bevestiging in de houder kan soepeler.

De Ravemen TR50 kost 36,90 euro en is vooralsnog in Nederland en België alleen via de wielerspeciaalzaken te verkrijgen. Kijk voor een overzicht van dealers op deze website.

Eerder testte ik de Ravemen CR700 voorlamp. Review lees je hier!

Over deze blog

Van distributeur BusyBee heb ik de Ravemen TR50 ontvangen voor een review. Zoals bij alle reviews op defietsjournalist.nl geeft de tekst mijn persoonlijke mening over het product weer en zijn er vooraf geen afspraken met de fabrikant gemaakt over de inhoud. BusyBee heeft dit artikel kunnen controleren op feitelijke onjuistheden.

Ravemen CR700 review: compacte ‘autokoplamp’ voor op je fiets

Ravemen CR700 review: compacte ‘autokoplamp’ voor op je fiets

To see safely, be seen friendly’ luidt de slogan van de Ravemen CR700. Dat is exact wat de voorlamp doet: de compacte, naar beneden gerichte lichtbundel, geeft je goed zicht tijdens fietsritten in het donker, zonder dat je tegenliggers verblindt. Met een prima batterijduur en verschillende lichtsterktes vind ik de CR700 een goede keuze voor (lange) avondritten op de fiets. Je leest er alles over in deze review.

Bram de Vrind
De Fietsjournalist

Bram de Vrind

De Fietsjournalist

We hebben het regelmatig meegemaakt tijdens onze wekelijkse lampjestraining op dinsdagavond: automobilisten die met hun lichten knipperen naar de groep, geïrriteerd door onze felle lampjes. Zelf ontnam een tegemoetkomende fietser met fietslicht als een bouwlamp me ook weleens het zicht.

In onze groep proberen we verblinding van tegenliggers te voorkomen door de hand voor de lamp te houden of de lamp even naar beneden te richten, maar ideaal is dat niet. Dat hebben ze zich waarschijnlijk ook gerealiseerd bij Ravemen. De lampjesfabrikant uit Hong Kong ontwierp een serie voorlampen om dit euvel te voorkomen. Daartoe hebben ze de techniek uit autokoplampen naar de fietslamp gebracht. De lichtbundel van de Ravemen CR-serie is in een hoek naar beneden gericht, zodat je ver vooruit kunt kijken, zonder tegenliggers te verblinden.

Ravemen CR700

Klinkt goed, maar werkt het ook echt? De versie die ik heb getest is de CR700 met een lichtsterkte van 700 lumen. Je kunt er volgens de fabrikant maximaal 100 meter mee vooruitkijken. De lamp weegt 116 gram en gaat volgens Ravemen 50.000 uur mee. Op volle sterkte heeft hij een batterijduur van 1,6 uur, op de middenstand (400 lumen) 2,7 uur, op de lage stand (200 lumen) 5 uur en op de Eco stand (50 lumen) 22 uur. Het lampje heeft ook een aantal flitsstanden, zodat je hem overdag kunt gebruiken voor extra zichtbaarheid.

De Ravemen word geleverd met een mount die je op je stuur zet. De mount past perfect om mijn stuur, maar als je een aerostuur hebt, kan de bevestiging wegens een te kort elastiek voor problemen zorgen. Leuke gadget die Ravemen meelevert is de ‘remote control’. Dat is een knopje dat je bevestigt aan je stuur, zodat je de lamp kunt bedienen zonder je hand van het stuur te halen.

Compacte lichtbundel

Tijd om de weg op te gaan! Ik heb de voorlamp een kleine maand getest, door weer en wind in de donkere januari- en februarimaanden. De lichtbundel is sterk maar compact en de batterijduur uitstekend. Ik heb er maximaal drie uur mee in het donker gereden. Op verlichte wegen voldoet de lage stand prima en in het aardedonker kun je de middenstand of hoge stand gebruiken. De hoge stand gebruikte ik eigenlijk alleen in het aardedonker, bijvoorbeeld in het bos. Mocht je het in je hoofd halen om vijf uur of langer onder de sterren te rijden, dan kun je eenvoudig een powerbank in de USB-aansluiting pluggen.

Ondanks de strakke bevestiging kwam het voor dat het lampje verschoof als ik over slecht wegdek reed. Op de klinkerweg door Oud Empel bijvoorbeeld. Maar dat heb ik tot nu toe bij elke voorlamp ondervonden.

Waterbestendig

De behuizing van het lampje oogt robuust en is waterbestendig, klasse ip-x6. Dat houdt in dat je hem zorgeloos kunt gebruiken in de regen, maar niet kunt onderdompelen in een bak met water. De waterbestendigheid vind ik belangrijk: als ‘regenfietser’ heb ik al verschillende lampjes moeten weggooien wegens vochtschade. Mocht je de lamp gebruiken in de regen, dan zou ik wel aanraden om de remote control uit te pluggen, zodat er geen vocht in de usb-aansluiting kan komen.

Nog een handige feature is de indicator op de powerknop. Die geeft aan of je batterij voor meer dan 60 procent vol is (groen licht), leeg begint te raken (10-60 procent batterijduur, rood licht) of bijna leeg is (minder dan 10 procent, knipperend rood).

Vrienden in het donker

Maar hoe zit het met de ‘slimme’ anti-verblindingsfeature? Van tegenliggers heb ik de voorbije weken geen geïrriteerde reacties ontvangen. Om te ervaren hoe tegenliggers de voorlamp zien, ben ik zelf even in de auto gekropen. Van een afstand van 20 meter verblindde de lichtbundel niet, zelfs niet op de felste stand. Ravemen maakt wat mij betreft de slogan ‘to be seen safely, be seen friendly’ waar.

De CR700 is in mijn optiek een goede en complete voorlamp voor het maken van (lange) ritten in het donker. Batterijduur en lichtsterkte zijn goed en je kunt er ook met een gerust hart mee in de regen fietsen. De mount kan een probleem vormen als je een aerostuur hebt. De CR700 heeft uitgebreide features, zoals een remote control en batterijduurindicator. En dankzij slimme naar beneden gerichte ‘beam’, maak je er ook nog vrienden mee in het verkeer.

De CR700 kost 74,95 euro en is vooralsnog in Nederland en België alleen via de wielerspeciaalzaken te verkrijgen. Kijk voor een overzicht van dealers op deze website.

Over deze blog

Van distributeur BusyBee heb ik de Ravemen CR700 ontvangen voor een review. Zoals bij alle reviews op defietsjournalist.nl geeft de tekst mijn persoonlijke mening over het product weer en zijn er vooraf geen afspraken met de fabrikant gemaakt over de inhoud. BusyBee heeft dit artikel kunnen controleren op feitelijke onjuistheden.

Onderstaand zie je de verschillende lichtsterktes die de lamp produceert:

 

De Winterfiets Elfstedentocht: ijskoude feestparade langs 11 Friese steden

De Winterfiets Elfstedentocht: ijskoude feestparade langs 11 Friese steden

Hoe saamhorig een toertocht kan zijn! Ik reed gisteren de WinterFiets Elfstedentocht, een ijskoude, maar feestelijke parade over 210 km langs 11 Friese Steden.
Bram de Vrind
De Fietsjournalist

Bram de Vrind

De Fietsjournalist

Een ronde door Friesland, in de winter en zonder hoogtemeters, ik had me er eerlijk gezegd niet veel bij voorgesteld. Ik trap immers elke week mijn winterse rondjes in de polder.

Extreme tocht van 1963

Maar het werd een bijzondere ervaring. Ik heb de tocht gefietst met Geeske en Hessel, collega’s van mijn vriendin, die ik ken van Klimmen tegen MS: PLUS MoveS. Zaterdag logeer ik bij de schoonvader van Hessel in Heerenveen. Vanuit zijn appartement heeft hij uitzicht op het Abe Lenstra Stadion van SC Heerenveen, waarvan hij een seizoenskaart heeft. Hij vertelt over de Elfstedentocht van 1956. Hij had de tocht willen schaatsen, maar werd uitgesloten van deelname omdat hij te jong was. En over de extreme tocht van 1963, toen het ijs een dikte van 1,5 meter bereikte. Hessel vult aan dat hij bij strenge winters de fiets liet staan om naar school te schaatsen. Bijzonder voor mij als ‘Brabo’ dat het schaatsen zo leeft in Friesland!

Friese volkslied

We verzamelen zondagmorgen in de Elfstedenhal in Leeuwarden voor de start van de Winterfiets Elfstedentocht. Hessel en Geeske, rasechte Friezen, zingen uit volle borst mee met het Friese volkslied. Met stempelkaart om de nek, vertrekken we met twee pelotons van zo’n 500 renners in de vrieskou.

Een sliert van fietsers met knipperende lampjes trekt in het aardedonker door de polders, een mooi gezicht. Ontspannen rijd ik niet. IJzel en vorst maken de weg gevaarlijk glad. Na stempelpost Sneek vallen de pelotons uit elkaar en rijden we in kleine groepen. De zon werpt dan zijn eerste stralen over het vlakke land.

Soep met balletjes

Voor Hessel en Geeske zal de Winterfiets Elfstedentocht een ‘trip down memory lane’ worden. Mijn medefietsers rijden van herkenningspunt naar herkenningspunt. Hessel, in Sneek: ‘In die kroeg heb ik mijn vrouw leren kennen!’. En: ‘Op dat bruggetje zijn onze trouwfoto’s gemaakt!’. Geeske, even later: ‘Daar zat ik op de middelbare school!’.

We stoppen bij de ouders van Geeske in Wyckel voor een knusse ‘bevoorrading’. Terwijl Geeske haar ouders in het Fries bijpraat over de tocht, smul ik van de broodjes en soep met balletjes die Geeske’s moeder heeft gemaakt.

Waaiers

Eenmaal terug op de fiets, heeft Geeske het zwaar. Er volgt een fase van 70 km (!) met wind op kop en op de kant, waarin we nauwelijks tempo kunnen maken. In waaiers rijden we door het glooiende Gaasterland, over de dijken langs het IJsselmeer en door de polders richting Bolsward om vervolgens een blik op de Waddenzee te werpen bij Harlingen.

Het bereiken van die stempelpost blijkt een keerpunt. In de daaropvolgende 50 km met voornamelijk meewind, zal Geeske zich herpakken. “Wat binnen we moai fuort!”, roept ze (zoiets als: ‘het loopt lekker’).

De stempelposten van de Winterfiets Elfstedentocht zijn even sfeervol als divers. Van kroegen met live muziek tot het clubhuis van een schaatsbaan in Stiens. Daar krijgen we snert met roggebrood, een heerlijke afwisseling op de sportrepen die we de hele dag wegkauwen.

Piet

Vanaf dat punt is het nog maar 20 km naar keerpunt Dokkum en dan nog 25 naar de finish bij Leeuwarden. We stoppen voor een foto bij het beroemde bruggetje van Bartlehiem, waar de schaatselfstedentocht twee keer langs komt en vervolgen onze weg met een groep van zo’n tien renners langs de Dokkumer Ee.

Na Dokkum rijden we de ondergaande zon tegemoet. Gelukkig is de wind inmiddels gaan liggen. In het donker rollen we over de finish van de Winterfiets Elfstedentocht bij recreatieplas ‘de Grutte Wielen’. Daar krijgen we het bekende Elfstedenkruisje omgehangen. Net als we willen vertrekken, komt weerman Piet Paulusma binnenlopen. Ik zet Hessel en Geeske op de foto met Piet en roep even later ‘Oant Moarn!’ tijdens de opnames van zijn weerbericht. Mijn dagje Friesland is compleet.