Les Trois Cols Materiel: demarreren kun je leren en hulp van een trein

Les Trois Cols Materiel: demarreren kun je leren en hulp van een trein

Een 26ste plek tijdens de cyclo Les Trois Cols Materiel in het Centraal Massief. Alles eruit gehaald wat erin zat, tevreden met het resultaat! Cyclo-verslag over demarreren in de finale en hulp van een passerende trein.

Bram de Vrind
De Fietsjournalist

Bram de Vrind

De Fietsjournalist

Het parcours van deze klimcyclo voert vanaf de Rhônevallei naar de hellingen van het Centraal Massief (tot 800 meter), met beklimmingen tot 9 kilometer in lengte. Lengte van het parcours is 138 kilometer en onderweg zijn er bijna 3000 hoogtemeters te overwinnen. Samen met Sjoerd (zwarte koerstrui op de foto), Teun (witte koerstrui) en Thijs (niet op de foto) ben ik naar Frankrijk afgereisd voor een lang weekend fietsen.

We verzamelen ‘s morgens met een lekker zonnetje in ontspannen sfeer in La Tour de Salvagny. Het startvak loopt pas een kwartier voor de start vol. Op z’n Frans wordt de cyclo een paar minuten te laat, iets na 8:45, in gang geschoten.

Vrijwel direct volgen twee beklimmingen, gescheiden door een korte afdaling. Er is relatief weinig stress in het peloton en ik kan me goed van voren positioneren. Op de tweede, lange klim gaat het hard maar niet boven m’n theewater; ik houd de kop van de koers in het vizier.

Beslissende klim

Maar na een lange afdaling volgt een steile klim die beslissend zal blijken. De voorste groep breekt en Sjoerd, Thijs en ik moeten passen. Met een groep van vijftien man rijden we het grootste deel van de cyclo door de prachtige heuvels van het Centraal Massief. De paar keer dat ik mijn blik niet op de weg of het wiel van mijn voorganger focus, denk ik: wat een prachtige omgeving voor een fietsvakantie.

Tegen het einde voel ik dat het wel wat harder kon. Naar de meet rijden met vijftien man met mijn frikandellensprint is natuurlijk geen optie. Tijd om te demarreren!

Passerende trein

In de finale liggen drie klimmetjes tot 2,5 kilometer. Op de eerste klim spring ik in het wiel van een paar sterke gasten die later helemaal niet met de cyclo blijken mee te doen 😅. We worden teruggehaald, maar een paar mindere goden zijn alvast gelost. Op de voorlaatste klim gaan er nog een paar overboord. Een passerende trein (de slagbomen beginnen tijdens onze passage van de spoorovergang te rinkelen) zorgt ervoor dat we ze sowieso niet terugzien.

Op de laatste klim ga ik all out, waarop ik nog met vijf ben. Die mij er uiteraard opleggen in de eindsprint. Maar al met al tevreden met het koersverloop. 26ste plek is terecht. Nog een overwinning: de afdalingen gingen zeer goed voor mijn doen. Wat dat betreft weer een stapje gezet!

Organisatie Les Trois Cols Materiel

Over de organisatie van de cyclo ben ik zeer te spreken; op vrijwel alle cruciale punten stonden seingevers en de route stond overal duidelijk aangegeven. Vier van vijf sterren dus.

Granfondo Espace Cycles: chasse patate en frikandellensprint

Granfondo Espace Cycles: chasse patate en frikandellensprint

Een 86ste plek in de cyclo Granfondo Espace Cycles: het was niet mijn ‘koers’. Een verslag over finale rijden vanaf de start, chasse patate en afsprinten met frikandellenbenen. // Foto’s: Annick Joos/Granfondoteam.be

Bram de Vrind
De Fietsjournalist

Bram de Vrind

De Fietsjournalist

De Granfondo Espace Cycles (160 kilometer en 2200 hoogtemeters) voert over een glooiend parcours in de zuidelijke uitlopers van de Ardennen in Belgisch Luxemburg. De route in een notendop: een vlakke start, gevolgd door een reeks korte klimmetjes, een glooiend tussenstuk, nog meer korte klimmetjes en een vlakke finale. Als klimmer hoopte ik natuurlijk het verschil te maken bergop.

Team De Vrind en co.

Samen met Maarten, mijn pa en broer Bart (die meegingen als soigneurs/supporters) gingen we als Team De Vrind en co. op pad. Op de startlocatie in Étalle hing een gemoedelijk sfeertje; met 700 deelnemers is deze cyclo lekker kleinschalig, terwijl zaken zoals timing en het ophalen van startnummers goed zijn geregeld. Zoals het een Belgische cyclo betaamt, was het deelnemersveld sterk.

Finale vanaf de start

Vanaf het startschot begon eigenlijk al de eerste finale: jezelf positioneren voor de eerste klim. In volle vaart reden we over vlakke en brede wegen, terwijl aan weerszijden van het peloton continu groepjes naar voren meereden. Niet meeschuiven was achterop raken. Ik verloor langzaam terrein, terwijl de wegen smaller werden en opschuiven steeds moeilijker. In mijn geval ook fysiek: ik keek op mijn wattagemeter en besefte dat ik volle bak reed, terwijl ik in het wiel zat.

Dan maar opschuiven op de klimmetjes. Maar de hellingen waren zo smal dat de weg vaak letterlijk vol was. Bergaf en op de tussenstukken was er dan weer wel ruimte, maar daar kon ik het verschil niet maken. Bij de voorlopig laatste klim op kilometer 43 zag ik de tweede groep op 10/20 seconden voor me rijden, maar miste de aansluiting. Eigenlijk was daarmee mijn kans op een goede klassering al verspeeld.

Chasse patate

Ik belandde in een peloton waar de gang maar niet in kwam. Samen met nog een paar anderen deed ik pogingen om renners ertoe te bewegen om kop over kop te rijden en dus tempo te maken. Maar er werd niet of te lang (en dus te langzaam) overgenomen en de vaart kwam er niet in.

Over op Plan B: demarreren. Na de eerste sprong belandde ik met nog een renner in de chasse patate. De tweede demarrage haalden we een groepje bij, maar werden door het peloton teruggepakt. In de laatste klimzone posteerde ik me voorin het peloton, klaar om mee te springen, maar alles kwam steeds weer bij elkaar. Sterker: het peloton raapte steeds meer groepjes op.

Frikandellensprint

In de vlakke finale snelden we met een man of vijftig naar de meet. Ik heb me zoveel mogelijk voorin geposteerd in het peloton, maar wist dat ik met mijn frikandellensprint niet ver zou komen. Als 86ste rolde ik over de finish, waar Bart en m’n pa me opwachtten.

Al met al niet wat ik ervan gehoopt had, maar wel een goede training! En een leuk weekend gehad met mijn pa en Bart als verzorgers. Helaas kregen we een grote domper te verwerken: Maarten zat supergoed van voren in de beginfase, maar moest opgeven na een val. Beterschap Maarten!

Review Campagnolo Zonda: de trainingswielen die je prima kunt gebruiken voor wedstrijden

Review Campagnolo Zonda: de trainingswielen die je prima kunt gebruiken voor wedstrijden

Licht, stijf, robuust en verkrijgbaar voor een (relatief) zacht prijsje; Zonda is niet voor niets de bestseller onder Campagnolo’s aluminium wielsets. Ik onderwierp de wielen aan een duurtest. Of het de ideale wielen zijn om je fiets mee te pimpen? Nee. Leveren ze de prestaties om trainingsritten én wedstrijden mee te rijden? Ja!

Bram de Vrind
De Fietsjournalist

Bram de Vrind

De Fietsjournalist

Bij de naam Campagnolo denk ik aan vakmanschap, passie en strak Italiaans design. Het gaat immers om de fabrikant die derailleurs met carbon maakt en shifters met gaatjes erin ontwerpt om het gewicht te verlagen.

Campagnolo Zonda

Maar van het design van de Campagnolo Zonda wielen val ik niet stijl achterover als ik ze uit de doos haal. De wielen hebben een klassieke aluminium remrand en matzwarte velgen met logo’s die er in de vorm van stickers zijn opgeplakt. Dat geeft ze een nogal basic uitstraling. De looks worden dan weer opgehaald met de iets grotere velghoogte achter (27 mm) dan voor (24 mm) en het bijzondere 2:1 spaakpatroon in het achterwiel. Daarover later meer.

Prijs/kwaliteit

Voor het pimpen van je fiets kun je wellicht beter kiezen voor een andere wielset. Maar als het je te doen is om prijs/kwaliteit, wordt Campagnolo Zonda interessant. De wielset is zeer geliefd als trainingsset en niet voor niets één van Campagnolo’s bestsellers op het gebied van aluminium wielsets.

Laten we op z’n Hollands beginnen met de prijs. Campagnolo hanteert een adviesprijs van 492,43 euro, maar bij zaken als Mantel zijn de wielen al voor 369 euro verkrijgbaar.

1550 gram

Daarvoor heb je een wielset die zowel robuust, stijf als licht is. De wielen hebben aerodynamische platte spaken van roestvrij staal. Het voorwiel telt 16 spaken die radiaal zijn gespaakt. Het achterwiel telt 21 spaken die zijn gespaakt volgens het 2:1 patroon. Dat houdt in dat aan de rechterzijde van het wiel (bij je cassette) twee keer zoveel spaken zitten als aan de linkerzijde, wat zorgt voor een betere balans en extra stijfheid. Met slechts 1550 gram is de wielset bijna even zwaar als mijn carbon wielset die ruim het dubbele kostte.

Het velgbed is in de nieuwste versie verbreed tot 17 millimeter, zodat je er bredere banden op kunt monteren. De wielen worden met de hand gemaakt en uitgebreid gecheckt met elektronische instrumenten om maximale betrouwbaarheid te garanderen. De wielset is verkrijgbaar met body geschikt voor Campagnolo of Shimano/SRAM. Er is ook een discversie op de markt.

Campagnolo Zonda in de praktijk

Tijd om de weg op te gaan. Al tijdens de eerste testrit in de Limburgse heuvels wordt duidelijk dat het niet om zomaar een trainingssetje gaat. Wat voelen de wielen stijf aan! Als ik het eerste klimmetje uit het zadel ga, schiet mijn fiets vooruit. In afdalingen heb ik dankzij de aluminium remrand meer remkracht dan bij mijn carbonwielen. De wielen laten zich strak door de bochten sturen; geen gezwabber zoals met basic huis-tuin-en-keuken wielen.

Gedurende het seizoen wissel ik de Zonda’s af met mijn carbonwielset met halfhoge velgen. De wielen bewijzen zich niet alleen als trainingswielset, maar ook als klimwielset voor cyclosportieven. Tijdens de Tour des Stations (220 km, 7000 hoogtemeters) in Zwitserland steek ik de Zonda’s, zodat ik harder kan remmen in de afdalingen. Het aerodynamische voordeel van hoge velgen is in de bergen gering. Ook de succesvol verlopen GFNY Deutschland (160 km, 2600 hm, 8ste algemeen!), reed ik met de Zonda’s.

Pekelritten

Met lichte tegenzin steek ik de wielen in mijn trainingsfiets om er in de winter mee te rijden. Ik vind het eigenlijk zonde om deze mooie set door weer en wind, tijdens regen- en pekelritten te gebruiken, maar wil mijn carbonwielen sparen. Ik heb inmiddels zo’n 5000 kilometer met de wielset gereden en heb er afgezien van regulier onderhoud geen omkijken naar gehad. Ik heb speling op het achterwiel verholpen door het boutje bij de as aan te draaien.

Over deze blog

Van Campagnolo heb ik de Zonda wielset ontvangen voor een review. Zoals bij alle reviews op defietsjournalist.nl geeft de tekst mijn persoonlijke mening over het product weer en zijn er vooraf geen afspraken met de fabrikant gemaakt over de inhoud. 

Conclusie

Met Campagnolo Zonda heb je een robuuste en stijve wielset voor een scherpe prijs, die met een gewicht van slechts 1550 gram de high end modellen benadert. Als je je fiets wilt pimpen, kun je beter voor een andere (lees: duurdere wielset) gaan. Maar dat is mijn mening. Over smaak valt niet te twisten!

Zo maak je foto’s waarop je racefiets uit zichzelf rechtop lijkt te staan

Zo maak je foto’s waarop je racefiets uit zichzelf rechtop lijkt te staan

Laatst plaatste ik foto’s van mijn nieuwe racefiets die uit zichzelf rechtop lijkt te blijven staan. Een volger stelde de vraag: hoe doe je dat? In deze blog leg ik je haarfijn uit hoe, door middel van een simpele truc.
Bram de Vrind
De Fietsjournalist

Bram de Vrind

De Fietsjournalist

Je ziet ze wellicht regelmatig in de fietsbladen, op websites, je Instagram- of Facebook-feeds voorbij komen: foto’s waarop het lijkt alsof een racefiets uit zichzelf rechtop blijft staan. Niet is natuurlijk minder waar. Fotografen maken gebruik van een even simpele als doeltreffende truc.

Photoshop

Er zijn verschillende ingewikkelde manieren om dit effect voor elkaar te krijgen. Denk aan nabewerking in Photoshop en andere trucage. Maar voor de simpelste manier heb je eigenlijk slechts een assistent nodig en een camera (smartphonecamera is voldoende).

Het verhaal achter deze foto van mijn racefiets

Bovenstaande foto heb ik met hulp van mijn vriendin Esther op de Oude Kruisberg in Ronse (Vlaamse Ardennen) gemaakt. Ik had mijn nieuwe fiets meegenomen op fietsweekend en vond de kasseien van deze bekende helling een mooi decor om de fiets in te fotograferen.

Hoe ben ik te werk gegaan? Ik koos een standpunt en kader, terwijl Esther de fiets vasthield bij het achterwiel. Ik stelde de camera in op een lekker groot diafragma, zodat de achtergrond vaag werd en mijn racefiets er nog beter uitspringt. Ik zoomde ook in op de fiets, zodat alleen de fiets in het kader valt.

Grote truc

Toen was het tijd voor de grote truc. Op mijn commando liet Esther de fiets 1 seconde los en drukte ik af voordat ze de fiets weer vastpakte. Anders viel ‘ie natuurlijk om.

Zo bereik je het effect waarin het lijkt alsof de fiets uit zichzelf rechtop blijft staan. In feite fotografeer je het moment voordat de fiets omvalt. Let wel: op dagen met veel wind kan je fiets sneller omvallen en is het wellicht verstandig om een rustiger dag te kiezen voor het maken van foto’s van je racefiets.

Je volgt dus de volgende stappen voor het maken van foto’s van je racefiets met deze truc:

  1. Vraag iemand om je racefiets bij het achterwiel vast te houden. Kies bij voorkeur een rustige plek, zoals een park of landweg.
  2. Stel je camera scherp op de racefiets en laat zoveel mogelijk van de omgeving weg.
  3. Zorg ervoor dat je ‘assistent’ op jouw commando de fiets loslaat (aftellen helpt).
  4. Druk af!
  5. Zorg ervoor dat je assistent de fiets op tijd vastpakt, voordat de fiets valt.
  6. Als alles goed gaat heeft je fiets geen schade en heb jij een gave foto!

Je kunt dit ook alleen doen, met behulp van een statief, fietssteun en de zelfontspanner, maar dat vergt wat meer van je timing en moeite. Je zet de camera dan op een statief en stelt scherp op de fiets die in de fietssteun staat. Je drukt af en rent naar je fiets om de standaard weg te schuiven en met een hand het achterwiel vast te pakken. Vlak voordat de zelfontspanner afgaat, laat je het achterwiel 1 seconde los, waarna de camera een foto neemt.

Review Ravemen TR50: slank achterlicht voor avond- én dagritten

Review Ravemen TR50: slank achterlicht voor avond- én dagritten

Met twee lichtstrips die zorgen voor een wijde lichtbundel, heb je met de Ravemen TR50 een prima achterlicht voor avond- én dagritten. Je kunt hem ook op je zadel(tas) clippen. Het touch pad voor het aanpassen van de lichtsterkte werkt niet lekker met handschoenen.

Bram de Vrind
De Fietsjournalist

Bram de Vrind

De Fietsjournalist

In de markt van de fietslampen is ‘daylight visibility’ de trend. Lampjes worden ook gebruikt voor extra zichtbaarheid overdag in het verkeer. In de wintermaanden gebruik ik regelmatig lampjes bij ritten aan het eind van de middag. Een fel knipperend achterlicht geeft een veiliger gevoel en ik heb de indruk dat automobilisten verder uitwijken met passeren.

Ravemen TR50

Lampjesfabrikant Ravemen uit Hong Kong sluit aan op die trend. Met de TR50 hebben ze een achterlicht ontwikkeld dat je zowel ‘s avonds als overdag kunt gebruiken. Het ontwerp is opvallend slank, de TR50 weegt dan ook slechts 41 gram. De lamp heeft twee rijen met ‘hoog efficiënte COB LED’s’ die maximaal 50 lumen produceren. Dat is wat minder fel dan de ‘politielichten’ van fabrikanten als Lezyne, maar fel genoeg voor goede daylight visibility. De speciaal ontworpen lens vergroot de zichtbaarheid van achter- en zijkant van de lamp.

De TR50 heeft vijf verschillende standen

1. Fel knipperend: 50 lumen, 4 uur batterijduur
2. Pulse flashing: 10 lumen, 18 uur
3. Rapid flashing: 10 lumen, 25 uur
4. Ononderbroken middensterkte: 30 lumen, 2,7 uur
5. Ononderbroken lage sterkte: 10 lumen, 7,6 uur

Touch pad 

Je schakelt niet met een ouderwets knopje tussen de standen, maar gebruikt een touch pad bovenop de lamp. Het lampje heeft een clip, zodat je hem eenvoudig los aan je (zadel)tas kunt monteren. Je bevestigt het lampje aan je fiets met een elastiek en een speciale quick release houder. Voor fietsen met een aero zadelpen wordt een verlengstuk meegeleverd. Opladen gaat via de USB-poort.

De lamp is plensdicht (IP-x4), wat betekent dat hij tegen regen moet kunnen. Voor mij is dat een belangrijk punt, aangezien in de winter ook met nat weer fiets en verschillende achterlampjes heb moeten weggooien wegens vochtschade.

Nooit lege batterijen

Ik heb de lamp tijdens de koude en ook natte januari- en februarimaanden getest. Met het koppelstukje dat ik op de houder heb geplakt, is het lampje prima te bevestigen aan mijn aero zadelpen. Het lampje klikt wel stroef in de houder. De lichtsterkte en de verschillende standen werken prima bij ritten in de middag en in het donker. Over de batterijduur heb ik niets te klagen: ik heb tot 3 uur met het lampje gefietst en nooit kwam ik met lege batterijen thuis.

Extra waterdichte behuizing

De eerste watertests heeft de lamp goed doorstaan. Hij ‘overleefde’ drie uur op de crosser in de modder en regen en gaf geen kick tijdens een druilerige rit van 100 kilometer langs de Maas. De fabrikant heeft het rubber voor de usb-poort slim boven de houder geplaatst, zodat deze niet continu aan de spray van je banden wordt blootgesteld. Maar gezien het vele water dat je achterlicht moet verdragen in de regen, vind ik een extra waterdichte behuizing toch prettiger.

Het touch pad voor het aanpassen van de lichtsterkte werkte niet helemaal lekker. Het reageerde niet bij bediening met mijn winterhandschoenen. In de regen versprong de lamp doordat er waterdruppels op het touch pad kwamen. Zo’n touch pad lijkt mij een prima oplossing in de zomer en bij droog, maar in winterse omstandigheden gebruik ik liever een ouderwets knopje.

Mooi slank achterlicht

De Ravemen TR50 is in mijn optiek een mooi slank achterlicht tegen een prima prijs. De batterijduur is goed en de lichtsterkte voldoende voor goede zichtbaarheid in de avond en overdag. Het touch pad werkte niet lekker en ook de bevestiging in de houder kan soepeler.

De Ravemen TR50 kost 29,95 euro en is verkrijgbaar via de webshop van BusyBee Bike Products.

Eerder testte ik de Ravemen CR700 voorlamp. Review lees je hier!

Over deze blog

Van distributeur BusyBee heb ik de Ravemen TR50 ontvangen voor een review. Zoals bij alle reviews op defietsjournalist.nl geeft de tekst mijn persoonlijke mening over het product weer en zijn er vooraf geen afspraken met de fabrikant gemaakt over de inhoud. BusyBee heeft dit artikel kunnen controleren op feitelijke onjuistheden.