Review Stages Gen 3 powermeter: supergebruiksvriendelijke tool voor effectievere trainingen

Review Stages Gen 3 powermeter: supergebruiksvriendelijke tool voor effectievere trainingen

Ben je op zoek naar een betrouwbare en voordelige powermeter om je training naar een (nog) hoger plan te brengen? Dan is een Stages Gen 3 powermeter wellicht een goede keuze. De nieuwe generatie powermeters is de nauwkeurigste en voordeligste die Stages ooit heeft gemaakt. Ik heb de Ultegra R8000 versie twee maanden getest en vond hem supergebruiksvriendelijk.

Bram de Vrind

De Fietsjournalist

Bram de Vrind

De Fietsjournalist

Wattagemeters waren tien jaar geleden eigenlijk alleen weggelegd voor wielrenners met een profcontract of diepe zakken. Een powermeter kostte toen al gauw 3000 euro. Het Amerikaanse Stages, ooit begonnen met spinningfietsen, zorgde in 2013 met de Gen 1 voor een prijsdoorbraak. Voor een vanafprijs van rond de 600 euro brachten ze een nauwkeurige powermeter op de markt tegen een veel lagere prijs.

Powermeter ‘boom’

“Wij begonnen de powermeter boom. We openden de markt voor de amateurwielrenner. Iedereen die er nu een wil kan er een krijgen”, vertelt Sales & Customer Support Manager Florian Grafmüller van Stages over de telefoon vanuit het Europese HQ in Kirchzarten. Vanuit het stadje in het Zwarte Woud vindt de distributie en klantenservice voor de Europese markt plaats.

Het geheim van Stages zit hem in de kleine unit op de crankarm. Deze unit meet de buiging van de crank als je er kracht op zet. Aan de hand daarvan berekent hij je vermogen. Je koopt bij Stages dus een gemodificeerde crankarm met unit. Je kunt kiezen voor alleen een linker crankarm, waarbij het wattage van je linkerbeen wordt verdubbeld voor het totaalwattage. Of je kiest voor een linker- en rechter crankarm met tweede unit, zodat je de exacte vermogensverhouding per been kunt aflezen. De wattagemeters van Stages zijn beschikbaar voor Shimano, Campagnolo, SRAM en andere merken.

Team Sky

Naast de lage prijs was ook het partnership met Team Sky voor Stages een doorbraak. Sinds 2015 rijden Chris Froome en zijn brigade met de Amerikaanse powermeters. Het beeld waarin Chris tijdens het klimmen naar de wattages op zijn fietscomputer staart, is iconisch voor het nieuwe wielrennen. “De samenwerking met Team Sky was super voor onze brand awareness. Ik kan niet zeggen hoeveel we extra verkochten, maar het zorgde zeker voor een stijging in de verkopen”, zei Florian. Hij kon nog niet zeggen of Sky ook volgend seizoen met Stages rijdt.

Stages heeft vorige winter zijn derde generatie powermeters gelanceerd. Bij Gen 2 had Stages al de behuizing van de unit verbeterd, zodat die beter bestand was tegen vocht. Grootste verbetering van Gen 3 is de acccuratie van de unit. Die ‘foutmarge’ is verlaagd van 2 naar 1,5 procent. Bovendien is het signaal van de powermeter versterkt, zodat hij ook te synchroniseren is met smartwatches en triatlon horloges. Stages heeft een ledlampje aan de unit toegevoegd, dat de eerste paar crankrotaties aan aangeeft of de batterij vol genoeg is (groen licht), leeg begint te raken (oranje) of snel moet worden vervangen (rood).

Prijs verlaagd

Last but not least is per 1 november de prijs van de powermeters met 10 procent verlaagd. Een Shimano 105 powermeter kost nu 499 euro, Ultegra 559 euro en Dura Ace 649 euro. “De Gen 3 powermeter is de beste vermogensmeter die we ooit hebben gebouwd. Voor de beste prijs die we ooit hebben geboden”, brengt Florian het mooi.

Eén van de redenen voor de prijsverlaging is de toegenomen concurrentie. Want inmiddels zijn er meer dan tien aanbieders van vermogensmeters op de markt. “De concurrentie is heviger dan drie jaar geleden. We worden gekopieerd. Merken zoals 4iiii doen bijvoorbeeld precies hetzelfde als wij”, aldus de customer support manager.

Om zich verder te onderscheiden investeert Stages verder in goede klantenservice. Florian: “We streven ernaar om garantiegevallen binnen een werkdag af te handelen. Als er een vermogensmeter binnenkomt, gaat er dus nog dezelfde dag een gerepareerde of nieuwe powermeter de deur uit. Als fietsliefhebbers weten we dat onze klanten hem snel weer nodig hebben om te trainen.”

De testperiode

De powermeter wordt op een zonnige septemberdag thuis afgeleverd. In de zwarte doos zit een gemodificeerde Shimano Ultegra R8000 crankarm met logo van Stages aan de voorkant en unit van de powermeter aan de binnenkant. Voor de ‘weight weenies’ onder ons: powermeter met unit is slechts 15 gram zwaarder dan een normale Ultegra R8000 crankarm. Dus voor het gewicht hoef je de aanschaf van deze meter niet te laten. De vermogensmeter komt verder zonder losse onderdeeltjes of andere bijkomstigheden.

De installatie van de powermeter gaat eenvoudig, zelfs voor iemand met twee linkerhanden zoals ik. Ik demonteer de linkercrank van de fiets en verwissel deze voor de crank met powermeter, die ik heb geactiveerd door de batterij te installeren. Als ik de trapper erop heb gedraaid is het tijd om de powermeter te pairen met mijn Wahoo fietscomputer. Ik activeer Bluetooth op mijn fietscomputer, draai een paar keer met de crank om de powermeter ‘wakker te maken’ en link het nieuwe apparaat aan mijn Wahoo. De powermeter fungeert ook meteen als cadansmeter.

Gave cockpit

Via de Wahoo app stel ik het hoofdscherm van mijn fietscomputer opnieuw in met snelheid, hartslag, wattage, cadans en gereden afstand. Gave cockpit! Tip: stel de weergave op je fietscomputer in op ‘gemiddeld wattage per 3 seconde’. Dat zorgt ervoor dat de wattages op je scherm minder verspringen ten opzichte van wattage per seconde.

Zoals met veel andere wattagemeters dien je het apparaat voor elke rit te kalibreren. Dat komt omdat externe factoren zoals temperatuurverschillen effect hebben op het apparaat. Je plaatst de linker crankarm daartoe in de verticale stand en kiest op je fietscomputer de optie kalibreren. Het kalibreren is in een handomdraai gebeurd en ging bij mij bijna altijd in een keer goed. Easy does it!

Supergebruiksvriendelijke powermeter

Tijdens de testperiode heeft de Stages powermeter zich bewezen als betrouwbaar en supergebruiksvriendelijk. Geen moment is het signaal weggevallen tijdens een training. Het kalibreren ging bijna altijd in een keer. Ook de batterijduur is goed. Volgens Stages kun je 200+ uur rijden op een CR3032 batterij. Tijdens de testperiode heeft de batterij in mijn exemplaar in ieder geval geen kik gegeven. Precies wat ik wil van een powermeter: dat ik er geen omkijken naar heb. Wel stribbelde mijn Wahoo zo nu en dan tegen. De fietscomputer gaf verschillende keren aan dat Wahoo een firmware update nodig heeft voor de powermeter. De app loopt echter vast als ik die probeer te downloaden. Vervelend, hoewel het het functioneren van de powermeter nooit heeft belet.

Het verdict

Stages is niet langer het enige merk dat relatief betaalbare powermeters maakt. Afgaande op mijn eigen ervaringen heeft het Amerikaanse bedrijf met haar derde generatie powermeters de zaakjes in ieder geval goed op orde. De Gen 3 powermeter is makkelijk te installeren, accuraat, betrouwbaar en supergebruiksvriendelijk. Kortom: een goede optie voor iedereen die de komende jaren zoals Chris Froome en de andere Skybots wil trainen.

GEN 3 STAGES POWER L | ULTEGRA R8000 specificaties:

  • Nauwkeurigheid: ± 1.5%
  • Gewicht: 15 gram extra ten opzichte van standaard Ultegra crankarm
  • Batterijduur: 200+ uur (batterij: CR2032), volgens fabrikant
  • Power bereik (Watt): 0 tot 5000
  • Cadans bereik (rpm): 10-220
  • Beschikbaar in cranklengtes: 165mm, 170mm, 172.5mm, 175mm
  • Prijs: 559 euro

Over deze review

Ik ontving de Stages Power Gen 3 powermeter van Stages voor een review. Zoals bij alle reviews op defietsjournalist.nl geeft de tekst mijn persoonlijke mening over het product weer en zijn er vooraf geen afspraken met de fabrikant gemaakt over de inhoud. Stages heeft dit artikel kunnen controleren op feitelijke onjuistheden.

Trainen voor een ultrafondo: zo heb ik me voorbereid op de Tour des Stations

Trainen voor een ultrafondo: zo heb ik me voorbereid op de Tour des Stations

10 cols en 7500 hoogtemeters verdeeld over 220 kilometer. Bij het zien van het knotsgekke profiel van de Tour des Stations in Zwitserland, rees bij mij de vraag: hoe moet je in godsnaam trainen voor zo’n extreme uitdaging? Zo heb ik het aangepakt.

Bram de Vrind

De Fietsjournalist

Bram de Vrind

De Fietsjournalist

Morgen rijd ik de Tour des Stations in de Zwitserse regio Valais ofwel Wallis ten zuidoosten van Genève. De route verbindt de talrijke skistations in Valais, vandaar de naam. Ik rijd deze nieuwe cyclo voor een reportage in Fietssport Magazine. De afgelopen weken heb ik keihard getraind om in vorm te komen. Dat moest ook wel: ik zit morgen naar verwachting negen tot tien uur op de fiets!

Inspanningstest

In de aanloop naar de cyclo ben ik begeleid door het Sport Medisch Centrum Jeroen Bosch. Dat begon met een inspanningstest om te peilen hoe het stond met de conditie. Bij zo’n test fiets je op een indoor trainer en wordt de weerstand in stappen verhoogd totdat je niet meer kunt. Ze meten onder andere je maximale wattage, hartslagzones en maximale zuurstofopname (VO2max), een graadmeter voor getraindheid/talent.

Ik was erg tevreden met de resultaten. Met name mijn wattage op omslagpunt, een graadmeter voor fietsen op het vlakke, was fors gestegen en zat nu op niveau beloften. Mijn maximale belasting (graadmeter voor klimmen) was 6,4 watt per kilo, niveau elite ofwel profs. Mijn VO2max was een puntje gestegen naar 63. Dat is behoorlijk, maar relatief als je bedenkt dat de profs gemiddeld 70+ hebben en Tom Dumoulin rond de 80 zit.

Trainingsschema

Aan de hand van de testgegevens maakte trainer Aschwin van Oorschot een trainingsschema. Zijn schema is vooral gericht op klimmen en het vergroten van het duurvermogen. Niet gek: als je negen uur achter elkaar moet koersen is het trainen van een goed duurvermogen de sleutel. ‘Vermogen op omslagpunt is goed en hoeft nu niet direct een prikkel te krijgen’, appte hij. Het schema bestaat uit vier tot vijf trainingen per week, voor een maand lang. Doei sociaal leven.

Aschwin simuleert in zijn schema’s het trainingsdoel, zodat je lichaam tijdens het trainen went aan de inspanning van de wedstrijd. In mijn geval betekende dat elke week naar Limburg of de Ardennen voor een klimtraining van 150 tot 170 kilometer, geen straf!

Oververmoeidheid

Probleempje echter: ik had last van oververmoeidheid. Een week herstel voorafgaand aan het schema bleek niet genoeg. Ik begon vol goede moed met een duurrit gevolgd door een heuveltraining van 160 kilometer in de Ardennen met fietskameraad Maarten. Maar het daaropvolgende weekend was ik zo gesloopt dat ik een krachttraining moest afbreken, omdat ik de intensiteit niet aankon. De duurtraining de dag erna heb ik helemaal geschrapt. Als je zo moe bent dat je de trainingen niet kunt uitvoeren, dan heeft fietsen geen zin.

De rust deed me goed, want de week erop ging het een stuk beter met trainen. Ondanks dat een hittegolf en recordtemperaturen het er niet makkelijker op maakten. Een duurrit richting Cuijk, krachttraining met koffiestop bij Slot Loevestein en op vrijdag met Maarten en Sjoerd naar Limburg en de Voerstreek voor een heuveltraining. De opdracht: duurvermogen (grens d1/2) op het vlakke, bergop gas geven (d3) en 30 seconden sprinten op de top. Zo simuleer je het doortrekken na beklimmingen in de koers. Dat ging heerlijk, ondanks dat die dag met 38 graden bijna een landelijk hitterecord werd gehaald.

Week van de waarheid

Vorige week was met 20 trainingsuren de week van de waarheid. Na een duurtraining op dinsdag deed ik woensdag mee aan de Zomer Avond Competitie, een trainingswedstrijd op een afgesloten parcours in Nieuwkuijk. Om de puntjes op de i te zetten volgden in het weekend twee heuveltrainingen. Vrijdag reed ik 170 kilometer in de Ardennen, over het parcours van de Chouffe Classic, een aanrader! Vanaf de Baraque de Fraiture in de Hoge Venen reed ik oostwaarts, over droomwegen rond Burg Reuland in het Duitstalige deel van België. De onbekende wegen en weidse landschappen herinnerden me verschillende redenen waarom ik ben gaan fietsen: mooie plekken ontdekken, een uitdaging aangaan in bijzondere landschappen en het gevoel ervaren van vrijheid.

Maar de aanhoudende hitte, de slechte benen en zware beklimmingen zoals de Rue Saint-Roche (max 18%) en Col du Haussire (volgens het boek Cotacol de zwaarste klim van Belgie), maakten het trainen een zware beproeving. Dat ik mijn auto op een van de hoogste heuvels van Belgie had geparkeerd, betekende dat ik helemaal naar 650 meter hoogte moest klimmen. De luchtkwaliteit was bovendien erg slecht door de hitte. Inspanningsastma speelde op en ik heb na het fietsen nog een kwartier lopen proesten bij de auto.

Met een groep trokken we zondag naar de Eifel voor een ronde van 135 kilometer rond de Rursee bij Monschau. Ik was zo kapot dat gas geven bergop niet meer ging. Op de in ons fietsclubje beruchte beklimming Der Hammer zag ik mijn hartslag van D3 terug naar D2 zakken. Die dag heb ik niet meer geforceerd en rustig uitgereden.

Supercompensatie

Ik was kort gezegd ‘naar de klote’ begin deze week en dat was gek genoeg juist de bedoeling. Aschwin creëert in zijn schema’s ‘functionele overtraindheid’, wat inhoudt dat je je lichaam een flinke optater geeft en dan een week laat herstellen, waardoor je op een hoger niveau komt: supercompensatie.

Dat betekent niet dat ik deze week achterover kon leunen. Een week zonder trainen zou tot gevolg hebben dat mijn lichaam in de ruststand schiet en dus pap in de benen aan de start in Zwitserland. Om dat te voorkomen heb ik doorgetraind, maar niet intensief met het oog op het herstel na de afgelopen zware week. Dus ben ik woensdag naar Limburg geweest voor een duurtraining van 3 uur en heb ik gisteren losgetrapt. En straks nog losrijden in Zwitserland natuurlijk.

Voor mijn vorige trainingsdoel de Tour de Kärnten leidde de strategie met supercompensatie tot een topdag met de openingsrit van die etappekoers. Hopelijk voelen de benen morgen zoals zoals toen!

De voorbereiding voor een cyclo bestaat uit meer dan trainen. Hieronder nog een paar zaken waarmee ik me heb beziggehouden.

Voeding

Tijdens de trainingsperiode heb ik extra gelet op mijn voeding. Als je zo intensief traint, heeft je lichaam brandstof nodig. Dus ik at koolhydraat- en eiwitrijk voedsel, goed voor respectievelijk duurtraining en spieropbouw. Ik ging op een rantsoen van havermout, broodjes met kip en avocado, rijst, pasta en dronk na zware trainingen trouw een herstelshake. De voorbije dagen heb ik extra gegeten om brandstof te stapelen voor de cyclo en zwoor ik de alcohol voor een weekje af.

Materiaal

Om je kansen op een goede uitslag in een cyclo te vergroten, wil je natuurlijk je materiaal tiptop in orde hebben. Voor de cyclo heb ik een nieuwe klimwielset aangeschaft die beter is voor de bergen dan mijn carbonvelgen. Met aluminium wielen velgen kun je krachtiger remmen, met name in natte omstandigheden. Bovendien is het aerodynamisch voordeel van carbonwielen lager in de bergen. De versleten trappers op mijn fiets heb ik vervangen en ik heb de achterderailleur opnieuw afgesteld, zodat hij weer soepel loopt. En natuurlijk de fiets netjes gepoetst!

Spullen en gadgets tijdens de cyclo

Als het niet op Strava staat, is het niet gebeurd, luidt het credo. Om ervoor te zorgen dat mijn Wahoo morgen niet uitvalt, bind ik een powerbank aan mijn stuur voor extra batterijduur. Niet alleen voor die epische Strava-log, maar ook zodat ik nog in het einde van de koers mijn hartslag kan zien en de gps-kaart kan gebruiken waarop ik kan zien hoe bochten lopen in de afdalingen. Dat zijn die paar extra grammen aan de fiets wel waard. Normaal neem ik een reserve binnenband mee, maar wegens de lengte van de cyclo en omdat we morgen eindigen met een gravelklim, steek ik er een extra.

Eten en drinken voor en tijdens de cyclo

Het ontbijt met een croissantje ham/kaas in het hotel (nul koolhydraten) sla ik morgen over vervang ik voor een zelf meegenomen havermout mix. Volgens de boekjes moet ik morgen zo’n zestien repen en/of gelletjes eten en zeker zes bidons leegdrinken. Dat kan ik natuurlijk nooit allemaal meenemen op de fiets. Aangezien ik geen verzorgers mee heb, zal het aankomen op stoppen bij de drinkposten. Dat moet ik goed timen, zonder dat ik de aansluiting met mijn groepje verlies.

Kleding

De weersvoorspellingen zijn goed, dus ik neem alleen armstukken en een gilet voor in de afdalingen als extra’s mee. Tijdens het wachten in het startvak, trek ik een opengeknipte vuilniszak aan om warm te blijven, een beproefd recept voor cyclorijders die voorin willen starten.

Review Edco AeroSport Umbrial: ik wil niet meer terug!

Review Edco AeroSport Umbrial: ik wil niet meer terug!

Licht, aerodynamisch en superstijf; als je eenmaal de Edco AeroSport Umbrial wielset hebt gereden, wil je niet meer terug. Aan het fantastische rijgevoel van Edco’s vlaggenschip hangt echter een prijskaartje.

Bram de Vrind

De Fietsjournalist

Bram de Vrind

De Fietsjournalist

Mijn fiets staat niet langer in de schuur, maar als een pronkstuk in de woonkamer. En bij toertochten verzamelen belangstellende fietsers zich er omheen. De reden: de nieuwe Edco AeroSport Umbrial wielen die ik heb gestoken voor een duurtest. De zwarte carbonwielen met 45 mm velgen en witte decals halen de looks van mijn fiets – een Giant TCR Advanced – flink op. Alsof je van Toyota naar Porsche gaat. Als een kind zo blij ben ik met de wielset.

Umbrailpas

De AeroSport Umbrial is het vlaggenschip van het van oorsprong Zwitserse bedrijf uit 1867. De wielen zijn vernoemd naar de Umbrailpas (2503 meter) op de grens van Zwitserland en Italië. Voor de release heeft Edco per ongeluk de I en de A in de naam gewisseld en vervolgens de merknaam behouden.

Edco failliet

Edco kwam in 2007 in Nederlandse handen: Rob van Hoek en zijn team bouwden het merk uit vanuit de hoofdvestiging in Den Bosch met focus op topkwaliteit. Vorig jaar zomer ging Edco echter failliet na een conflict met toeleveranciers. Een van die toeleveranciers, het Taiwanese FTC, nam het merk vervolgens over. De wielen worden sindsdien in Duitsland geassembleerd.

Multisys body

De wielset die ik rijd is nog handgespaakt in Den Bosch. Ik krijg de AeroSports mee in twee wieltassen en twee setjes remblokken. Dat mag ook wel bij wielen met catalogusprijs 2299 euro. De multisys body is geschikt voor zowel Shimano-, SRAM- als Campagnolo cassettes. Maar de lockring heeft een Campagnolo passing. Edco levert een speciale sluitring waarmee ik mijn Shimano cassette op de body kan draaien.

Pro look

Eenmaal thuis kan ik niet wachten om de wielen in mijn fiets te steken. Wat een gave set! De velghoogte van 45 millimeter, geeft de Edco’s een echte pro look. De witte decalls zorgen voor een ingetogen maar ook stijlvolle uitstraling. Het logo, gebaseerd op de Zwitserse vlag komt terug op de velgen, body’s en snelspanners en maakt het helemaal af.

V-vormige velgen

Kenmerkend zijn verder de V-vormige velgen. Volgens Edco gaat het om de enige V-vormige velg die aerodynamischer is dan de gebruikelijke ronde U-vormige velg. Deze wielset voelt qua windgevoeligheid aan als een 35 millimeter velg, maar heeft de aerodynamische eigenschappen van een 60 millimeter velg, belooft Edco. Dat is geen overbodige luxe in de winderige Hollandse polders.

Speciale carbon structuur

Wat ook opvalt is de speciale carbon structuur die in een soort ruitjespatroon door de velgen loopt. Deze 9k08mm Twill Weave structuur is door Edco ontwikkeld voor de AeroSport en SuperSport velgen. 9K refereert naar 9.000 carbonvezels per bundel. Deze bundels worden dan weer in een speciaal 8 millimeter patroon gewoven voor een extra sterk en stijf wiel. Dit patroon verlaagt ook het risico op inscheuren bij een crash of andere impact.

Aptera naven

De wielen zijn uitgerust met de vermaarde Aptera naven die door Edco’s eigen fabriek in Zwitserland op een duizendste precies in de naaf worden geplaatst. Als gevolg van deze Zwitserse precisie zou je totaal geen weerstand tijdens het draaien moeten voelen. Tegen de lagers geplaatste seals beschermen dan weer tegen vuil en water. De wielen zijn volgens Edco 1507 gram schoon aan de haak, een keurig gewicht voor een halfhoge carbonset.

Remprestaties

De remprestaties zijn bij full carbon velgen nogal eens een zorgenkindje. In de regen verliezen de velgen aan remkracht en bij lange afdaling moet je dan weer uitkijken dat ze niet oververhit raken. Het antwoord van Edco hierop is het Integrated Low Temperature Braking System (ILT). Een speciale cabonstructuur, slijtvaste harsformule en speciale remblokken moeten de remprestaties van de velgen verbeteren.

Pang!

Tijd om de wielen in de praktijk te testen. Met enige moeite leg ik mijn clinchers over de velg. De wielen zijn geschikt voor clinchers (draad- of vouwbanden) en tubeless ready. Zoals door Edco voorgeschreven pomp ik de banden op tot negen bar (voelt tegennatuurlijk) en hoor ze ‘pang!’ over de velg vallen. Een beetje lucht eruit en fietsen maar!

Super steady

De eerste serieuze rit op de Edco’s is vanuit mijn werk in Amsterdam naar huis in Den Bosch: 100 kilometer met bijna altijd zijwind of wind tegen. Maar vanavond ga ik als een speer! Het valt op hoe snel de wielen accelereren. Even aanzetten en hup: ik ben op snelheid. Ook het aerodynamische voordeel is merkbaar. De wielen liggen super steady in de wind. In een recordtijd ben ik thuis.

Alpen

Ik zal de wielen het hele voorjaar en de zomer rijden op terrein uiteenlopend van het pannenkoekvlakke Nederland tot de Oostenrijkse Alpen. En met ritten uiteenlopend van rustige koffierondjes tot cyclosportieven en zomeravondcompetitie.

Harde wind

De wielen hebben de test op alle fronten doorstaan. Waar hoge wielen nogal eens zenuwachtig kunnen voelen bij harde wind, bewijst de speciale V-vorm van Edco zijn nut. Met zijwind kracht 5 de Maasbrug bij Hedel oversteken? Geen probleem. Afdalen op de winderige Mont Ventoux? De wielen lagen steady in de wind. Het enige wat je voelt vanaf pakweg kracht 5 is dat het voorwiel een beetje wiebelt. Maar situaties zoals bijna het IJ in waaien zoals ik ooit meemaakte bij een andere wielset, blijven me bespaard.

Afdalen

Ook in het hooggebergte slagen de Edco’s. Ik rijd er een van de meest extreme afdalingen van de Alpen mee, de Otztaler Gletscherstrasse, die zich van 2800 meter hoogte over 13,3 kilometer aan gemiddeld 10,7 procent naar beneden stort. Het ILT remsysteem doet in de afdaling zijn werk. Ik kan probleemloos aanremmen voor de haarspeldbochten, zonder dat de velgen oververhit raken. De Edco’s hebben wel merkbaar minder remkracht dan mijn wielen met aluminium velgen. Maar dat is bij carbonvelgen in zijn algemeenheid het geval.

Aerodynamica

Van de hoge stijfheid van de wielen en goede aerodynamica heb ik met name voordeel in wedstrijdverband. Meespringen bij een demarrage in de zomeravondcompetitie gaat door de hoge stijfheid van de Edco’s net even wat makkelijker en temporijden op glooiende wegen in de cyclosportieve Gran Fondo New York merkbaar beter.

Pijn in het hart

De wielen vallen zelfs zo goed in de smaak dat ze voelen als een onmisbaar onderdeel van mijn uitrusting. Met pijn in het hart lever ik ze aan het einde van het seizoen weer in. In de winter gaat mijn oude wielset erin en staat mijn fiets gewoon weer in de schuur. Van de Porsche is weer Toyota gemaakt.

Het verdict

De Edco AeroSport Umbrial is een geweldige wielset. Superstijf zonder oncomfortabel te worden, aerodynamisch zonder dat je van de dijk waait en met zulke goede remprestaties dat je ze ook kunt gebruiken in de bergen (ik heb ze niet met regen getest). De wielset is met name geschikt voor veeleisende renners die bijvoorbeeld ook in wedstrijdverband rijden.

Maar aan deze kwaliteiten hangt een prijskaartje: voor dik 2299 euro staat de wielset in de catalogus. De wielen worden tegenwoordig in Duitsland geassembleerd en voor dezelfde prijs op de markt gebracht onder de naam Chronosport Umbrial. Of je daarmee exact dezelfde wielset koopt als gemaakt in de Bossche fabriek, is de vraag.

Over deze review

Ik heb de Edo Umbrial Sport wielset ongeveer zes maanden in bruikleen gehad van de fabrikant voor een review. Zoals bij alle reviews op defietsjournalist.nl geeft de tekst mijn persoonlijke mening over het product weer en zijn er vooraf geen afspraken met de fabrikant gemaakt over de inhoud. Edco heeft dit artikel kunnen controleren op feitelijke onjuistheden.

Dit heb ik geleerd van de zware etappekoers Tour de Kärnten

Dit heb ik geleerd van de zware etappekoers Tour de Kärnten

Mijn eerste etappekoers, de Tour de Kärnten, zit erop. Ik heb veel van deze zware wedstrijd in Oostenrijk geleerd. Het rijden voor het klassement in een wedstrijd van 450 km, 7500 hoogtemeters, verdeeld over 6 etappes met een veelheid aan landschappen heeft aardig wat om het lijf. Je moet dag in dag uit, van klim tot afdaling zorgen dat je ‘mee’ zit met je concurrenten. Hieronder mijn 5 belangrijkste lessen van de voorbije week. En een race video.

Bram de Vrind

De Fietsjournalist

Bram de Vrind

De Fietsjournalist

1. Ik heb geleerd beter te tijdrijden. Als klimmer wist ik dat ik tijdens de eerste etappe, een redelijk vlakke tijdrit van 40 kilometer, flink wat tijd zou verliezen. De vraag was alleen: hoeveel. Daarom heeft Aschwin Van Oorschot van Sport Medisch Centrum JBZ Den Bosch verschillende tijdrittrainingen in mijn schema gezet, waarmee ik mezelf kon verbeteren in deze discipline. Ik kocht tijdrituitrusting (pak, stuur, helm) en reed een trainingswedstrijd. Dat wedstrijdje reed ik te langzaam zo blijkt achteraf, want tijdens de tijdrit in de Tour de Kärnten kon ik dezelfde intensiteit als in de trainingswedstrijd vier keer zo lang volhouden. Dat resulteerde in ‘de tijdrit van mijn leven’, met een 79ste plek algemeen.
2. Ik heb geleerd om mezelf op belangrijke momenten van voren te positioneren in het peloton. Stel: je rijdt met 300 man in een groep en er volgt een klim na 35 km koers. En iedereen weet dat hij op die klim goed van voren moet zitten om voorin de wedstrijd te blijven. Wat gebeurt er dan? Juist: iedereen gaat elkaar inhalen. Ik heb geleerd om rustig te blijven en in het gedrang op te schuiven als de situatie daarom vroeg. Vervolgens was het wagonnetje aanhaken bij een van de voorste groepen in de klim en niet lossen – not over my dead body.

3. Ik heb geleerd beter af te dalen. Op de top van een klim is de wedstrijd niet gedaan – allerminst. Goede dalers weten dat ze bergaf het verschil kunnen maken en storten zich naar beneden. Als je het contact met je groep verliest, zullen ze je op minuten achterstand rijden in de vallei. Als minder bekwame daler, was het dus zaak om goed van voren te zitten aan het begin van de afdaling en in de groep te blijven. Maar, zoals de koersdirecteur van de Tour de Kärnten treffend zei: je moet afdalen zo hard als je kunt en niet zo hard als je wilt. Dus zonder over de limiet te gaan. Ik heb mijn grenzen verlegd in afdalingen (elke dag haalden we snelheden boven 80 km per uur), zonder over de limiet te gaan. Niet altijd succesvol: in etappe 3 verloor ik het contact met het voorste deel van de groep en kreeg anderhalve minuut achterstand aan mijn broek. Maar dankzij deze ervaring zal ik de schade bergaf in de toekomst beter kunnen beperken.
4. Ik heb geleerd me minder druk te maken over van alles en nog wat, zoals slecht weer. Goed rusten is belangrijk in een koers waarin je zes dagen achter elkaar moet presteren. Piekeren helpt niet. Een belangrijke les was om op mezelf te vertrouwen en mezelf niet te druk te maken over de vorm van de dag of de mogelijkheid van slechte weersomstandigheden. Esther heeft me daarmee geholpen: vertrouwen op jezelf, gaf ze als advies. Slecht weer kregen we. Het frappante: tijdens een afdaling in de zeikende regen werd het verschil tussen mij en de andere renners kleiner, omdat zij nog voorzichtiger daalden.

5. Ik heb geleerd om te gaan met tegenslagen. De voorbereiding voor de Tour de Kärnten vanaf afgelopen winter was goed, maar niet zonder problemen. In februari kreeg ik acute pijnscheuten in mijn knie en in maart raakte mijn hiel overbelast, waardoor ik moeilijk kon lopen laat staan intensief trainen. Vervolgens raakte mijn andere hiel ook overbelast. Gelukkig ging het de laatste maand goed, waardoor ik alsnog intensief kon trainen.

Deze lessen hebben me geholpen om steeds weer wat plekjes te winnen in het algemeen klassement – van de 79ste naar de 33ste stek. Afgemeten aan het sterke internationale deelnemersveld was dit de plek waar ik in mijn optiek thuishoorde en ik ben er dan ook erg tevreden mee. Zo werd de Tour de Kärnten, ook wel ‘mini Tour de France voor cyclorijders’ genoemd, een bijzondere, intense ervaring die me nog lang zal blij blijven. Dank voor alle leuke reacties en aanmoedigingen tijdens de koers!

Kasseienrit Hel van Brabant op zondag 15 april

Kasseienrit Hel van Brabant op zondag 15 april

Liefhebbers van de kasseienklassiekers opgelet: op zondag 15 april vindt de jaarlijkse Rapha Ride Hel van Brabant plaats vanuit Den Bosch. Tijdens de rit krijg je niet minder dan 19 Brabantse kasseistroken voorgeschoteld met een totale lengte van 17,5 kilometer. Wil je meedoen? Schrijf je hier (gratis) in!
Bram de Vrind
De Fietsjournalist

Bram de Vrind

De Fietsjournalist

De Hel van Brabant bestaat uit twee routes: 164 kilometer met 19 kasseistroken en en 150 kilometer met 17 kasseistroken. We vertrekken vanuit brasserie Bolwerk aan de Sint Janssingel in Den Bosch. De tocht wordt gereden in twee groepen: de eerste groep rijdt 164 km aan 30 km/u gemiddeld. De tweede groep rijdt 150 km aan 27 km/u gemiddeld. We verzamelen om 9.30 uur voor een briefing en vertrekken om 10.00 uur.

Koersen over Kasseien en Kiezelstenen

De route passeert enkele bekende en soms beruchte kasseistroken die zijn opgenomen in het boek Koersen over Kasseien en Kiezelstenen van Martijn Sargentini. Martijn is na afloop van de rit aanwezig in Bolwerk om te spreken over zijn boek. Mocht je nog geen boek hebben, dan kun je het uiteraard ter plekke bij Martijn aanschaffen. In Bolwerk wordt de finale van de Amstel Gold Race getoond op tv.

Klimmen Tegen MS

Inschrijven is gratis en verplicht en kan via deze link. We vragen echter wel een bijdrage voor het goede doel: Klimmen Tegen MS. Alle donateurs krijgen een mooie goodybag van Bicycling Magazine i.s.m. Rapha! Dus doneer hier o.v.v. Rapha Ride en ontvang een goodybag! Martijn Sargentini zal zondag bovendien een boek verloten voor het goede doel. Lootjes zijn voorafgaand en na de rit te koop. De gehele opbrengst gaat naar Klimmen Tegen MS.

Kasseiencup

De fanatiekelingen onder ons kunnen zondag strijden om de kasseiencup. Degene die de snelste tijd neerzet op onderstaande 4 Strava-segmenten krijgt een mooie prijs.

  • Hoolstraat 1420m *** (segment kasseiencup)
  • Watertorenstraat 715m **** (segment kasseiencup)
  • Schenkeldijk – Hoge Zeedijk 2550 m *** (segment kasseiencup) (let op: tweede passage Hoge Zeedijk!)
  • Dordrechtseweg 700m *** (segment kasseiencup)

De Rapha Ride Hel van Brabant is een groepsrit en geen race. Na de segmenten wordt dus gewacht. We verwachten van alle deelnemers dat ze zich aan de verkeersregels houden. We hanteren een no drop policy, maar verwachten wel dat je het tempo van de groep aankunt. Bij twijfel, kies vooral de tweede groep.

Routes

Hieronder vind je de routes. De routes zijn niet uitgepijld. Zet ze dus vooral op je fietscomputer, zodat je de route niet kwijtraakt.

Schrijf je HIER in en tot ziens op zondag 15 april!